ฤดูหนาวคงเป็นช่วงเวลาที่มีวามสุขของใครหลายคน....
แต่คงไม่ใช่สำหรับฉัน..........
.....มันเป็นช่วงเวลาแห่งการเฝ้ารอ
ไม่ว่าจะเป็นฤดูไหนก็ตาม ฉันก็เฝ้ารอ
รอสิ่งที่ฉันไม่ได้พบเจอมันมานาน.......
แต่ฉันก็หวังว่ามันจะกลับมาสักครั้งอีก
สักครั้งที่หัวใจชั้นพองโต
สักครั้งที่หัวใจฉันมีความรู้สึก
และสักครั้งที่หัวใจฉันได้รู้จักคำว่า......
รัก
จะมีไหมใครสักคนจะมองฉันจากข้างใน
จะมีไหมใครสักคนจะรักฉันได้
แต่ใครคนนั้นกลับดูเหมื่จะไม่มีอยู่บนโลกนี้
กี่ครั้งที่เห็นคนอื่นเดินจูงมือ
กี่ครั้งที่เห็นคนอื่นกอดกัน
กี่ครั้งที่เห็นคนอื่นรักและ
และทุกๆครั้งที่ฉันเห็นเขาเหล่านั้นมีความสุข
มันกลับเป็นความรู้สึกที่กรีดแทงลึกลงไปในใจของฉัน
.....
ฉันวิ่งตามหาความรัก
นานวันเข้า
ผมเริ่มท้อ
และเหนื่อยล้ากับการที่จะวิ่งตามใครสักคนที่เหมือนจะไม่มีบนโลกนี้
พอเถอะ! หยุดได้แล้ว ให้เวลากับตัวเองบ้าง
นั่นคือเสียงที่ร่างกายของฉันพยายามบอก
แต่จิตใจของฉันไม่ยอมหยุด
มันคงยังวิ่งต่อไป วิ่งไปสู่ปลายทางที่ไร้จุดหมาย
คนที่ผ่านมาในชีวิตฉันก็เหมือนเป็นเพื่อนร่วมทาง
ที่บังเอินเดินมาเจอกัน
ได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกดีๆให้กัน
แต่พอถึงทางแยก
เขาเหล่านั้นก็พร้อมที่จะแยกไป
และ
ปล่อยให้ฉันเดินต่อไปอย่างลำพัง
จะมีไหมสักคนที่พร้อมจะเดินทางไปพร้อมกับฉัน
จะมีไหมสักคนที่เจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของฉัน
คงจะไม่มีในตอนนี้ และตลอดไป...................
เรื่องราวเดิมๆผ่านมาแบบซ้ำซาก
เหมือนอ่านหนังสือเล่มเดียวกันหลายๆรอบ
จะมีใครไหมที่จะมาเปลี่ยนแปลงเรื่องราวของฉัน
หรือว่าสวรรค์กำหนดมาให้เราต้องอยู่คนเดียว
กี่ครั้งแล้วนะ ที่ฉันเสียน้ำตาให้เรื่องพวกนี้
มันเหมือนเป็นเรื่องที่ไร้สาระ
แต่ฉันเชื่อว่า คงมีใครหลายๆคน
ที่รู้สึกแบบเดียวกัน
ถ้าใครคนนั้นได้มาอ่านบทความนี้
และเข้าใจมัน
ใครคนนั้นอาจจะเข้าใจ
ความรู้สึกที่ผมเก็บไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ...
แด่ จิตใจของฉัน และ ใครคนนั้นที่ฉันเฝ้ารอ
English
